صبرِ تلخ   

   

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   « کدام خانه ؟

     کدام آشیانه

                 صد افسوس

   که بی تو شهر پر از آیه های تنهایی ست» *

   بی تو، دل بستن به این شهر

   به این دیار

   به این کوچه و این خانه

   چون دل بستنِ درختِ خشک و بی بَر است

   به ابرِ سیاهِ بی باران.

   بی تو اینجا خانه نیست،

   ویرانه ای ست

   تلّی ست

   از رویاهای خاکستر شده.

   بعد تو دیگر،

   کجا در کوچه پس کوچه های این شهر پر فریب،

   نگاه معصومانه ی تو را می توان جُست ؟

   عطر سِکر آور تو را

   کجا می توان به جان کشید و

   به آسمان سرک کشید .

 

   لیلی من !

   بی تو این شهر،

   پر از آدم هایی ست

   که تو را عروسکی می پندارند

   برای بازیِ زندگی

   ...

   پایِ عشق های غریب این شهر،

   « آدم، ذبح می کنند »

   و انسانیت و

   عهد و پیمان را...

   بی تو این شهر،

   شهرِ وارونگی هاست

   اینجا،

   آدم ها، اعدام می شوند،

   بعد محاکمه !

   و دریغا از مُروّت و انصاف.

   مردم این شهر، از خواب بر نمی خیزند

   مگر آنکه در بیداری،

   نفعی بیابند.

   ...

  کَبک های این دیار

   نهی می کنند،

   جوجه ها شان را

   از زیستن به سَبکِ آدم ها.

   در قاموس این شهر،

   جز راهِ رسیدن به حق،

   حقیقت هم،

   به تعداد آدم هاست !

   که برای ساختنش،

   بر هر حقی پای می نهند...

 

   لیلی من !

   اینجا شهرِ هزار لیلی ست

   ...

   سکوت،

   در میانِ پچ پچ های این شهر شلوغ،

   علامت رضاست !

     - با هزار تفسیر -

   و گفتنِ حقیقت،

   نشانه ی خیانت و کذب !

 

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   در این شهر،

   نقاب ها خیلی حقیقی اند

   و تو می مانی

   که این نگاه ها و این لبخند ها

   کدامشان حقیقی اند

   و این دست ها...،

   کدامشان خالی از خنجر !

   اينجا قصه ی خودشان را برای تو می سازند

   و قصه ی خودت را

   به ارزنی نمی خرند !

   سلامت را

   و شعرت را

   پاسخ نمی گویند و نمی خوانند

   مگر در جستجوی گم شده ی شان...

 

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   کاش، مجنونت را آواره نمی کردی...

 

 

*
   فانوس   

  

   نور فانوس بود

   كه رو به خاموشي مي رفت.

   اميد مجنون هم.

   هنوز خيره به سو سوي نور بود و

   نااميدانه آرزو كرد

   خاموش نشود.

   نور كه به آغوش خواب غلتيد،

   ديگر در اين دنيا نبود.

   ليلي را ديد كه روبرويش نشسته.

   نمي دانست نور فانوس است

   كه دوباره جان گرفته

   يا صورت ليلي بود

   كه چون هلال ماه مي درخشيد.

   هر چه  بود، قريب بود و خواستني.

   ليلي گفت، آرزو كن.

   - بغض كرد و آرزوي فانوسي

   كه هيچ وقت خاموش نشود.

   ليلي خنديد و گفت:

   چيزي را بخواه كه نداشته باشي!

   - « آرامش را طلبيد.»

   ناگهان مضطرب شد و

   ليلي گريست.

   گفت آرزو كن.

   - بغض فرو خورده اش،

   شكست و گريست.

   آنقدر گريست كه آرام شد.

   حالا ديگر ليلي را نمي ديد.

   فانوسي در بر داشت

   كه چون هلال ماه مي درخشيد.

   و حرارتي چونان،

   كه بنيانش را مي سوخت.

   فانوسش را برداشت و

   دوباره به راه افتاد.

   باران، بي امانْ مي باريد.

 

*
   مسير عشق   

  

   ليلي،

   آن سوي رود نشسته بود.

   زير سايه ي ناروَن.

   مجنون نيز

   از دور مي نگريست.

   از آن سوي رود.

   سكوت بود و

   صداي رود و

   آواي عشق.

   دامن ليلي،

   در آبِ رود مي رقصيد و

   گيسوانِ پريشانش

   در مسير باد.

   مجنون،

   جرعه اي از آب رود نوشيد و

   مَست شد.

   دل به دريا زد و

   در سكوتي مطلق،

   به آواي عشق

   دلْ سپرد.

   قطره اي شد در دل رود و

   موجي از تمنّا.

   مسير رود اما

   پر تلاطم بود و

   سيلابش، ويرانگر.

   سال هاستْ مجنونِ ويران شده،

   در مسير رود،

   در جستجوي آن ناروَن است و

   سايه ي خيال انگيزش.

 

 

 

 

 

 

*
   عصيان   

  

   زمین هنوز می لرزید،

   دل آسمان نیز.

   تکه های سرد و نمناک تمثال لیلی

   بر زمین بود.

   آینه نیز،

   تصویر مجنون را

   هنوز

   بر سینه داشت.

   آن هنگام که مجسمه ی لیلی را

   بر زمین زد و

   دیوانه وار،

   تکه های بی روحش را

   نثار آسمان کرد.

   مجنون،

   سودای وجود آتشین لیلی

   در سر داشت و

   آغوش بی پرده اش را.

   حالا،

   بیابان بود و

   رد خونین مجنون.

   زمین بود و

   آتش عصیان عشق.

*
   ليلی و ديگر هيچ   

  

   سرزميني سوخته بود و
   مجنون و
   فرا رسيدن آن
   لحظه ي «ميعاد.»
   عطشِ عشق
   بيداد مي كرد و
   شراب خنده ي يار
   قرار از دل مي ربود.
   نبودن بود و
   ليلي و
   ديگر هيچ.
   رنج عشق بود
   كه راه را هموار مي ساخت و
   مجنون را
   رسواي روزگار.
   و گونه ي آسمان،
   سرخ،
   از تماشاي معاشقه ي
   ليلي و مجنون.
 
 
 
 
 
*
   آشيانه نور   

     

   ليلي،

   صورتي از حقيقت بود و

   مجنون،

   گمشده در ظلمت گيسويش.

   تمام عمر در پي نور بود .

   آواره در برهوت بي كسي.

   صحراي بي كسي

   تشنه عشق بود و

   ظلمت نشينان شهر جهلْ اما

   بنده خورشيد و

   بيگانه با نور.

   مجنون،

   در برهوت مبهمِ دشت،

   ساكن نور وجود شد و

   به خودْ رسيد.

   ليلي را يافت و

   حقيقت وجود را.

   آنگاه

   در ظلمت شهرِ شب،

   اوج گرفت و

   بر دارْ شد.

   ليلي بر دار بود.

 

*
   آواز اشک   

  

   "و اشك

   كه تسلاي دل است و

   فرو خورنده ي غم."

 

   اشك مجنون

   تسلاي بغض سنگيني بود

   كه وجود را مي سوخت.

   درد غريبي كه

   ذره ذره ي وجود را

   هوايي آسمان مي كرد،

   دل را اما

   ياراي پريدن نبود.

 

   مجنون،

   آوار سنگين غمي بود

   كه در خود فرو مي ريخت.

   فرو مي ريخت و

   زنجير دل را

   در سينه

   به نظاره مي نشست.

   فضاي سينه اما

   پر ز فرياد بود و

   لب خاموش.

  

   و اشك

   كه بي اذن مجنون

   آتش دل را فرو مي نشانْد و

   خاكسترش را

   بر باد مي داد.

 

   و باد

   كه آواز غم بود و

   مي رفت و

   در خود مي شكست.

 

*
   ساحل عشق   

 

  

   موج جنون،

   از بي كران هستي،

   عزم ساحل امّيد مي كرد.

   موج رقصش،

   دل دريا را مي شكافت و

   طوفاني به پا مي خاست.

   آرزوي وصال داشت و

   نغمه ي پرواز.

   همه تن، عشق بود و

   همه سر، رفتن.

   پاي در گرداب و

   چشم در راه.

   مجنون،

   در سياهي چشمان ليلي

   آواره بود و

   زورق شكسته و طوفان زده ي دل،

   امّيدوار به آغوش گرم ساحل.

   ساحل عشق اما

   از سنگ بود و

   سر مي شكست.

 

*
   قصه سرخ ابديت   

  

   ليلي

   سبوي عشقي بود

   كه مجنون

   كامي از او نگرفت

   سبوي ليلي

   پيش از رسيدن به ساحل سرخ مجنون

   شكست.

   شكست و قصه تشنه كامان

   ابدي شد

 

   سال هاست كه سبوي ليلي مي شكند و

   مجنون ناكام مي شود.

   قصه ليلي و مجنون

   قصه شكستن سبوست و

   ناكامي دل

   قصه سرخ ابديت...

 

*
   قلب صخره   

 

  

   

   عكس رخ ليلي

   هر شبْ

   بر قلب آينه مي نشست و

   دل مجنون را مبتلا مي كرد

   متلاطم و بي قرار

   قصه، قصه ي درياي جنون بود و

   ماه و آسمان و

   صخره ي غم...

 

   مجنون از اعماق آينه بر مي خواست و

   موجِ حضورش

   تا ساحل وجود ليلي مي رفت

   ليلي اما وجود نداشت

   قصه، قصه ي تنهايي بود

   صخره هاي ساحل نشين نيز

   تنها شاهدانِ "رفتن" و "نبودن"

   "رسيدن" و "نرسيدن"

 

   تا زماني كه آسمانْ

   بر طاق است و

   ماه در كف و

   عكسِ رخ يار

   بر قلب دريا و

   دريا، بي قرارْ

   آتش و خاكسترِ دلِ مجنون

   از اعماق، به ساحل مي آيد و

   بر قلب صخره مي نشيند

 

   قلب صخره اما

   قرن هاست

   كه از غم مي شكافد...

 

 

*