آواز اشک   

  

   "و اشك

   كه تسلاي دل است و

   فرو خورنده ي غم."

 

   اشك مجنون

   تسلاي بغض سنگيني بود

   كه وجود را مي سوخت.

   درد غريبي كه

   ذره ذره ي وجود را

   هوايي آسمان مي كرد،

   دل را اما

   ياراي پريدن نبود.

 

   مجنون،

   آوار سنگين غمي بود

   كه در خود فرو مي ريخت.

   فرو مي ريخت و

   زنجير دل را

   در سينه

   به نظاره مي نشست.

   فضاي سينه اما

   پر ز فرياد بود و

   لب خاموش.

  

   و اشك

   كه بي اذن مجنون

   آتش دل را فرو مي نشانْد و

   خاكسترش را

   بر باد مي داد.

 

   و باد

   كه آواز غم بود و

   مي رفت و

   در خود مي شكست.

 

*
   ساحل عشق   

 

  

   موج جنون،

   از بي كران هستي،

   عزم ساحل امّيد مي كرد.

   موج رقصش،

   دل دريا را مي شكافت و

   طوفاني به پا مي خاست.

   آرزوي وصال داشت و

   نغمه ي پرواز.

   همه تن، عشق بود و

   همه سر، رفتن.

   پاي در گرداب و

   چشم در راه.

   مجنون،

   در سياهي چشمان ليلي

   آواره بود و

   زورق شكسته و طوفان زده ي دل،

   امّيدوار به آغوش گرم ساحل.

   ساحل عشق اما

   از سنگ بود و

   سر مي شكست.

 

*
   قصه سرخ ابديت   

  

   ليلي

   سبوي عشقي بود

   كه مجنون

   كامي از او نگرفت

   سبوي ليلي

   پيش از رسيدن به ساحل سرخ مجنون

   شكست.

   شكست و قصه تشنه كامان

   ابدي شد

 

   سال هاست كه سبوي ليلي مي شكند و

   مجنون ناكام مي شود.

   قصه ليلي و مجنون

   قصه شكستن سبوست و

   ناكامي دل

   قصه سرخ ابديت...

 

*
   قلب صخره   

 

  

   

   عكس رخ ليلي

   هر شبْ

   بر قلب آينه مي نشست و

   دل مجنون را مبتلا مي كرد

   متلاطم و بي قرار

   قصه، قصه ي درياي جنون بود و

   ماه و آسمان و

   صخره ي غم...

 

   مجنون از اعماق آينه بر مي خواست و

   موجِ حضورش

   تا ساحل وجود ليلي مي رفت

   ليلي اما وجود نداشت

   قصه، قصه ي تنهايي بود

   صخره هاي ساحل نشين نيز

   تنها شاهدانِ "رفتن" و "نبودن"

   "رسيدن" و "نرسيدن"

 

   تا زماني كه آسمانْ

   بر طاق است و

   ماه در كف و

   عكسِ رخ يار

   بر قلب دريا و

   دريا، بي قرارْ

   آتش و خاكسترِ دلِ مجنون

   از اعماق، به ساحل مي آيد و

   بر قلب صخره مي نشيند

 

   قلب صخره اما

   قرن هاست

   كه از غم مي شكافد...

 

 

*