عصيان   

  

   زمین هنوز می لرزید،

   دل آسمان نیز.

   تکه های سرد و نمناک تمثال لیلی

   بر زمین بود.

   آینه نیز،

   تصویر مجنون را

   هنوز

   بر سینه داشت.

   آن هنگام که مجسمه ی لیلی را

   بر زمین زد و

   دیوانه وار،

   تکه های بی روحش را

   نثار آسمان کرد.

   مجنون،

   سودای وجود آتشین لیلی

   در سر داشت و

   آغوش بی پرده اش را.

   حالا،

   بیابان بود و

   رد خونین مجنون.

   زمین بود و

   آتش عصیان عشق.

*
   ليلی و ديگر هيچ   

  

   سرزميني سوخته بود و
   مجنون و
   فرا رسيدن آن
   لحظه ي «ميعاد.»
   عطشِ عشق
   بيداد مي كرد و
   شراب خنده ي يار
   قرار از دل مي ربود.
   نبودن بود و
   ليلي و
   ديگر هيچ.
   رنج عشق بود
   كه راه را هموار مي ساخت و
   مجنون را
   رسواي روزگار.
   و گونه ي آسمان،
   سرخ،
   از تماشاي معاشقه ي
   ليلي و مجنون.
 
 
 
 
 
*