مسير عشق   

  

   ليلي،

   آن سوي رود نشسته بود.

   زير سايه ي ناروَن.

   مجنون نيز

   از دور مي نگريست.

   از آن سوي رود.

   سكوت بود و

   صداي رود و

   آواي عشق.

   دامن ليلي،

   در آبِ رود مي رقصيد و

   گيسوانِ پريشانش

   در مسير باد.

   مجنون،

   جرعه اي از آب رود نوشيد و

   مَست شد.

   دل به دريا زد و

   در سكوتي مطلق،

   به آواي عشق

   دلْ سپرد.

   قطره اي شد در دل رود و

   موجي از تمنّا.

   مسير رود اما

   پر تلاطم بود و

   سيلابش، ويرانگر.

   سال هاستْ مجنونِ ويران شده،

   در مسير رود،

   در جستجوي آن ناروَن است و

   سايه ي خيال انگيزش.

 

 

 

 

 

 

*