صبرِ تلخ   

   

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   « کدام خانه ؟

     کدام آشیانه

                 صد افسوس

   که بی تو شهر پر از آیه های تنهایی ست» *

   بی تو، دل بستن به این شهر

   به این دیار

   به این کوچه و این خانه

   چون دل بستنِ درختِ خشک و بی بَر است

   به ابرِ سیاهِ بی باران.

   بی تو اینجا خانه نیست،

   ویرانه ای ست

   تلّی ست

   از رویاهای خاکستر شده.

   بعد تو دیگر،

   کجا در کوچه پس کوچه های این شهر پر فریب،

   نگاه معصومانه ی تو را می توان جُست ؟

   عطر سِکر آور تو را

   کجا می توان به جان کشید و

   به آسمان سرک کشید .

 

   لیلی من !

   بی تو این شهر،

   پر از آدم هایی ست

   که تو را عروسکی می پندارند

   برای بازیِ زندگی

   ...

   پایِ عشق های غریب این شهر،

   « آدم، ذبح می کنند »

   و انسانیت و

   عهد و پیمان را...

   بی تو این شهر،

   شهرِ وارونگی هاست

   اینجا،

   آدم ها، اعدام می شوند،

   بعد محاکمه !

   و دریغا از مُروّت و انصاف.

   مردم این شهر، از خواب بر نمی خیزند

   مگر آنکه در بیداری،

   نفعی بیابند.

   ...

  کَبک های این دیار

   نهی می کنند،

   جوجه ها شان را

   از زیستن به سَبکِ آدم ها.

   در قاموس این شهر،

   جز راهِ رسیدن به حق،

   حقیقت هم،

   به تعداد آدم هاست !

   که برای ساختنش،

   بر هر حقی پای می نهند...

 

   لیلی من !

   اینجا شهرِ هزار لیلی ست

   ...

   سکوت،

   در میانِ پچ پچ های این شهر شلوغ،

   علامت رضاست !

     - با هزار تفسیر -

   و گفتنِ حقیقت،

   نشانه ی خیانت و کذب !

 

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   در این شهر،

   نقاب ها خیلی حقیقی اند

   و تو می مانی

   که این نگاه ها و این لبخند ها

   کدامشان حقیقی اند

   و این دست ها...،

   کدامشان خالی از خنجر !

   اينجا قصه ی خودشان را برای تو می سازند

   و قصه ی خودت را

   به ارزنی نمی خرند !

   سلامت را

   و شعرت را

   پاسخ نمی گویند و نمی خوانند

   مگر در جستجوی گم شده ی شان...

 

   لیلی من !

   لیلی خوب من

   کاش، مجنونت را آواره نمی کردی...

 

 

*