قلب صخره   

 

  

   

   عكس رخ ليلي

   هر شبْ

   بر قلب آينه مي نشست و

   دل مجنون را مبتلا مي كرد

   متلاطم و بي قرار

   قصه، قصه ي درياي جنون بود و

   ماه و آسمان و

   صخره ي غم...

 

   مجنون از اعماق آينه بر مي خواست و

   موجِ حضورش

   تا ساحل وجود ليلي مي رفت

   ليلي اما وجود نداشت

   قصه، قصه ي تنهايي بود

   صخره هاي ساحل نشين نيز

   تنها شاهدانِ "رفتن" و "نبودن"

   "رسيدن" و "نرسيدن"

 

   تا زماني كه آسمانْ

   بر طاق است و

   ماه در كف و

   عكسِ رخ يار

   بر قلب دريا و

   دريا، بي قرارْ

   آتش و خاكسترِ دلِ مجنون

   از اعماق، به ساحل مي آيد و

   بر قلب صخره مي نشيند

 

   قلب صخره اما

   قرن هاست

   كه از غم مي شكافد...

 

 

*