آواز اشک   

  

   "و اشك

   كه تسلاي دل است و

   فرو خورنده ي غم."

 

   اشك مجنون

   تسلاي بغض سنگيني بود

   كه وجود را مي سوخت.

   درد غريبي كه

   ذره ذره ي وجود را

   هوايي آسمان مي كرد،

   دل را اما

   ياراي پريدن نبود.

 

   مجنون،

   آوار سنگين غمي بود

   كه در خود فرو مي ريخت.

   فرو مي ريخت و

   زنجير دل را

   در سينه

   به نظاره مي نشست.

   فضاي سينه اما

   پر ز فرياد بود و

   لب خاموش.

  

   و اشك

   كه بي اذن مجنون

   آتش دل را فرو مي نشانْد و

   خاكسترش را

   بر باد مي داد.

 

   و باد

   كه آواز غم بود و

   مي رفت و

   در خود مي شكست.

 

*