آشيانه نور   

     

   ليلي،

   صورتي از حقيقت بود و

   مجنون،

   گمشده در ظلمت گيسويش.

   تمام عمر در پي نور بود .

   آواره در برهوت بي كسي.

   صحراي بي كسي

   تشنه عشق بود و

   ظلمت نشينان شهر جهلْ اما

   بنده خورشيد و

   بيگانه با نور.

   مجنون،

   در برهوت مبهمِ دشت،

   ساكن نور وجود شد و

   به خودْ رسيد.

   ليلي را يافت و

   حقيقت وجود را.

   آنگاه

   در ظلمت شهرِ شب،

   اوج گرفت و

   بر دارْ شد.

   ليلي بر دار بود.

 

*