ليلی و ديگر هيچ   

  

   سرزميني سوخته بود و
   مجنون و
   فرا رسيدن آن
   لحظه ي «ميعاد.»
   عطشِ عشق
   بيداد مي كرد و
   شراب خنده ي يار
   قرار از دل مي ربود.
   نبودن بود و
   ليلي و
   ديگر هيچ.
   رنج عشق بود
   كه راه را هموار مي ساخت و
   مجنون را
   رسواي روزگار.
   و گونه ي آسمان،
   سرخ،
   از تماشاي معاشقه ي
   ليلي و مجنون.
 
 
 
 
 
*