عصيان   

  

   زمین هنوز می لرزید،

   دل آسمان نیز.

   تکه های سرد و نمناک تمثال لیلی

   بر زمین بود.

   آینه نیز،

   تصویر مجنون را

   هنوز

   بر سینه داشت.

   آن هنگام که مجسمه ی لیلی را

   بر زمین زد و

   دیوانه وار،

   تکه های بی روحش را

   نثار آسمان کرد.

   مجنون،

   سودای وجود آتشین لیلی

   در سر داشت و

   آغوش بی پرده اش را.

   حالا،

   بیابان بود و

   رد خونین مجنون.

   زمین بود و

   آتش عصیان عشق.

*